Het stuk handelt over een gezin bestaande uit een anorectische, alcoholische moeder, een door koken/eten geobsedeerde tienerdochter en een verlamde vader, die voor zijn auto-ongeluk als Elvis-imitator grote successen boekte en nu in een rolstoel zit. Wanneer moeder thuiskomt met de veel jongere Yoeri, vinden er verschuivingen plaats in het gezin.

Hij leeft! He's alive and kicking! Hoewel, hij zit in een rolstoel, verlamd van teen tot oor. Een Elvis-imitator die tot weinig heupgeschud in staat lijkt, laat staan dat er nog vrouwen zijn die gillend aan zijn olifantenpijpen hangen. Zijn vrouw alleszins niet, zij is aan de drank en weigert bovendien haar eten binnen te houden. Dat eten wordt met containers tegelijk door dochter Lyllian opgediend; het arme kind lust er wel pap van en dat is er aan te zien. En daar verschijnt, temidden van dit familiaal slagveld, een jonge man, niet eens onaantrekkelijk. Beide vrouwen storten zich vol overgave met hun complexen en eetstoornissen op hem. Het enige dat hem rest is omdraaien en zo snel mogelijk wegvluchten. Geen vrolijkheid dan, in deze miserie? Toch wel, al snel blijkt dat Elvis niet zo levenloos is als hij lijkt. Lee Hall schreef deze gitzwarte, licht absurde komedie in . Hall (1966), vooral bekend als scenarist van het kassucces Billy Elliot, gebruikt in zijn teksten elementen uit de populaire cultuur om het ongewone in gewone mensenlevens uit te drukken. Hij neemt herkenbare situaties en personages en laat ze vervreemden, soms tot het absurde, om zo te illustreren dat alles anders is dan je denkt.