Kunst
is ontstaan bij de geboorte
van de mens.
Vanaf het prilste begin heeft de mens de durf om zich in het midden van het complexe universum te plaatsen. Hij creëert daarbij een
wereld van beelden die gelinkt kunnen worden aan het ontstaan van de eerste godsdienstige systemen. Eeuwenlang zijn overal ter
wereld godsdiensten met behulp van kunst op zoek gegaan naar een antwoord op de vraag wie de mens is en waar hij heen gaat.
Pas in de loop van de 18e eeuw ondergaat de relatie tussen kunst en religie in het Westen een diepgaande verandering. De
overrompelende opkomst van het kapitalisme, de bijdragen van de Verlichting en de cultus van de ratio leiden tot wat Max Weber
omschreef als “de onttovering van de wereld”.
In de 19e eeuw wordt menig romantische kunstenaar gekweld door de vraag naar de afwezigheid van God. Uiteindelijkt verkondigt
Nietsche aan de vooravond van de eeuw onomwonden dat God dood is. Dit noopt de Mens ertoe om zijn plaats in de wereld en
meer bepaald zijn relatie tot religie te herdefiniëren. De secularisatie van de maatschappij mag de kunstenaar dan wel onafhankelijk
hebben gemaakt van de Kerk, deze crisis van het geloof betekent echter geenszins het einde van een spirituele vraagstelling.
De sleutel tot een goed begrip van deze tentoonstelling is de evolutie van de kunst, van de middeleeuwen, met religie als allesbepalende
structuur, over de moderne kunst en de secularisatie tot aan de hedendaagse kunst. Deze tentoonstelling heeft niet enkel religieuze
kunst als onderwerp. Veeleer probeert zij inzicht te bieden in de verschillende manieren waarop kunstenaars een antwoord op de
vragen waarmee ze worden geconfronteerd, of die nu religieus, metafysisch of spiritueel van aard zijn.