In zijn specifieke stijl legt hij de bevreemding vast die uitstraalt van plaatsen en voorwerpen, die door de tijd voorbijgesneld en overbodig geworden zijn. Op die manier pulkt hij aan de naden van het heden en toont ons de daarachter liggende, lang vergeten maar nog steeds intacte
stukjes verleden. Zijn beelden ademen een atmosfeer van rust en verstilling uit. De uitdrukkelijke afwezigheid van de mens wordt
uitvergroot en tastbaar gemaakt. Wie aandachtig kijkt zal patronen, herhalingen of een soort organische systematiek herkennen in het werk.
De focus is heel divers en kan afwisselend liggen op achtergelaten objecten, gebruikte materialen of de subtiele sporen van iets wat weggenomen is. Op het eerste zicht vaak onbeduidende overblijfselen uit een ver verleden, over het hoofd gezien en daardoor bewaard. In wezen zijn
het net deze kleine overgebleven getuigen van menselijke aanwezigheid en activiteit die het leidmotief zijn van de fotograaf. In zijn recentere werk zoekt hij in de lege ruimtes en
achtergelaten voorwerpen naar een link met de afwezigen. Wat is het verhaal van de anonieme mensen die ooit werkten en leefden in de nu jarenlang leegstaande gebouwen?
Zo vormen de beelden puzzelstukjes die flarden tonen van een tijdperk dat al lang voorbij is. De protagonisten zijn van het toneel verdwenen en de toeschouwer wordt uitgenodigd om een eigen verhaal aan de plaatsen en voorwerpen op de foto’s te verbinden.