Ferdinand Schirren (18744) wordt als de eerste Belgische ‘fauvist’ beschouwd. Zijn oeuvre blijft weliswaar in de schaduw van de alomtegenwoordige Rik Wouters (en dat weerspiegelt zich in de collecties van de KMSKB: ook daar gaat de belangstelling vooral naar de vernieuwende kunst van Wouters), toch beschikken de Musea, dankzij hun recentste aanwinsten, over een ensemble werken van Schirren dat representatief is voor alle fases van zijn evolutie en voor de verschillende technieken die hij aanwendde. Vanaf de eerste olieverfschilderijen van ca. 1904 en de aquarellen uit 1906 waarvan onze musea een mooi exemplaar bezitten, geschilderd met een krachtige tachistische toets, zal de bezoeker een evolutie met twee snelheden ontdekken. In de tekeningen en vooral in de aquarellen geeft Schirren van meet af aan blijk van een vlotheid en een stoutmoedigheid die in zijn schilderkunst pas vanaf 1917, en met name in zijn meesterwerk De vrouw aan de piano, terug te vinden zijn. De kleur, als essentieel middel om een synthetisch werk te construeren, wordt dan voor de rest van zijn leven de rode draad in zijn oeuvre. Aan deze tentoonstelling die sculpturen, schilderijen, aquarellen en zwart-wit tekeningen omvat, zal eenieder veel genoegen beleven. Met vooral onderwerpen uit het huiselijke leven, een vaak intimistisch oeuvre en efemeer aandoende aquarellen neemt Schirren ons mee op een wandeling in zijn tuinen van de verbeelding.