Vóór Raimund Hoghe choreograaf en performer werd, schreef hij portretten van outsiders en outcasts voor Die Zeit. Van 1980 tot 1990 was hij dramaturg bij het Tanztheater Wuppertal van Pina Bausch. Zij stimuleerde hem om zelf het podium te beklimmen en uiteindelijk durfde hij zijn lichaam, dat niet aan de heersende schoonheidsidealen voldoet (hij is klein en heeft een ruggengraatsverkromming), in de strijd te gooien. Zijn eerste solo realiseerde hij in 1994, daarna volgden verschillende groepscreaties. Met de Bruggeling Lorenzo De Brabander maakte hij onder meer het duet Sacre, The Rite of Spring. De laatste tijd richt hij zich weer op de solovorm.
Kenmerkend aan het werk van Raimund Hoghe is dat hij altijd een interactie zoekt tussen ons persoonlijke en het collectieve geheugen. Hij neemt het (gepopulariseerde en gedemocratiseerde) muziek- en balletrepertoire als basis en geeft daaraan een eigen, veelal hypnotiserende en ritualistische wending. Hoghe ziet lichaam en muziek als geschiedenis én als herinnering, in zijn stukken krijgt ‘tijd’ een cruciale rol toebedeeld.
Hoghe won in de Deutscher Produzentenpreis für Choreografie en in riep het internationale dansvakblad Ballettanz Hoghe uit als Dancer of the year. Het Concertgebouw presenteert van Hoghe een groepswerk en een solo, aangevuld met een gesprek en enkele films.