Oekraïne letterlijk vertaald betekent: ‘op de rand’, grensland’.
Oekraïne is de plaats van het Kiëvse Rus, dat door de Vikings werd gesticht. De geschiedenis is de Oekraïne nooit bepaald gunstig gezind geweest en heeft het noodlot vaak ingegrepen waardoor het in een aantal eindeloze conflicten verwikkeld is geweest. In de Oekraïne hebben tragedies plaats gevonden op een andere schaal dan in andere landen, alsof rampen en onheil daar meer ruimte hebben om zich in alle hoeken van het land te verspreiden. Het land is vlak, vruchtbaar en oefende in de loop van de geschiedenis een dodelijke aantrekkingskracht uit op indringers waardoor de grenzen in de loop van de geschiedenis hertekend werden met de grilligheid van een legpuzzel. Maar ondanks al die moeilijkheden blijft Oekraïne een fascinerend land. In Oekraïne staat immers de wieg van de Russische geschiedenis. De illustere Russische steppen, die het decor vormen van zoveel folklore en literatuur, zijn in feite Oekraïense steppen, althans binnen de context van Oost-Europa. Ook de legendarische ruiter die over de steppen galoppeert, de kozak, is historisch gezien een Oekraïner. Zoals zovele andere Oost-Europese landen hebben Oekraïners een talent voor historisch besef, al was het maar omdat dit zolang het enige was wat ze hadden.
De avond wordt afgesloten met een nieuwe film: Kiev –Odessa.

Bij valavond schepen we in op de Vatuttin, om de 800 kilometer waterweg die ons scheidt tussen tussen Kiev en Odessa te bevaren.
Men zegt dat een rivier altijd op zijn best is in het schemerlicht van de zonsopgang of zonsondergang. En dit is hier ook zo. Met de zon in de rug glijden we langzaam van de kade weg. Terwijl de Vattutin langzaam en met grommende geluiden koers zet naar het zuiden zien we stukjes van de geschiedenis van Oekraïne langzaam aan ons voorbij glijden. Als een momentopname van een kort maar gewelddadig avontuur. Het is alsof de stroom ons meetrekt langs een reeks beelden, als de plaatjes in een filmstrip en elk beeld voert ons verder terug in de geschiedenis.
GUIDO Boeken
Na 1991 verklaarden zich veertien republieken die samen met Rusland het centrum van het communistisch universum uitmaakten onafhankelijk. In Centraal Azië verschenen plotseling landen als Kazakstan, Oezbekistan, Tadzjikistan, Kirgizië. In Europa stonden opeens landen als Oekraïne en Moldavië op de kaart.
Hoe verging het die landen nu ze min of meer in vrijheid hun eigen koers kunnen bepalen ? Dit was voor mij de reden om af en toe de koffers te pakken en een of meerdere landen van deze voormalige wereldmacht te bezoeken. Het leidde o.m tot de publicatie van een boek “Oekraïne”.

Zo neemt U deel:

Uur: telkens om 0u.
Reservatie: tot één week voor de lezing.