Een kleiner hartje hadden ze in zo’n groot lijf niet kunnen steken. Sterk als een paard, koppig als een ezel, maar zo kwetsbaar als een pasgeboren vogeltje. Jonge jonge, het is genoeg dat er toevallig een kleine eens lief naar hem lacht of hij wordt helemaal week. En als hij week wordt is dat schonkige, hoekige lichaam nog minder in toom te houden dan anders: schokken van het lachen (om vanbinnen niet te wenen). Duizend woorden om alle hoeken en gaten te dichten. Veel te veel. Watervallen vol verhalen, en allemaal echt gebeurd!

Na aar Kommil Foo staat Raf Walschaerts deze keer alleen op de scene. De verhalen blijven sterk.