Vijf keer.
Zo vaak had ik ‘m moeten winnen, Parijs-Roubaix. De Vlaeminck, Merckx, Museeuw, Boonen, Gabriels: de Galerij der Groten, de Dynastie der Kasseikoningen. Zo had het moeten zijn.
Vijf keer.
Met het grote mes op de bolle rug van de kasseien, het stuur los in de handen, de blik op de horizon en dan van de kop af versnellen en gáán. Van héél ver - want het zou heroïsch zijn - en blijven gáán, beuken, trappen, malen. Tot in Roubaix. En dan de piste opdraaien, alleen, met minuten voorsprong en aankomen in een zee van applaus.
Zo had het moeten zijn.
Maar zo is het niet gegaan: lekke band, de verkeerde benen, te weinig getraind, verloren gereden, ook in de liefde, te veel Jan Ullrich, een slepende rem, blijven roken, te grote schoenen, overgewicht, te snel afgeleid, zadelpijn, geen zalf tegen zadelpijn, Parijs niet gevonden, een weerbarstig verzet, overslapen, wielen vergeten, te weinig Lance Armstrong, de pedalen kwijt, het gat niet dicht gekregen, gelost.
Maar stel nu dat er voor elk van ons ergens in Roubaix een kassei ligt met onze naam erop en dat die daar blijft liggen tot we ‘m ophalen? Wat dan?