William Degouve de Nuncques (1867 – 1935) is een van de Belgische grootmeesters van het symbolisme. Zijn hele leven schilderde hij landschappen, spelend met kleurennuances, om daarna een stijl te ontwikkelen waarin de nachtelijke, stedelijke taferelen plaats ruimen voor de heldere kleuren van ondergesneewde werken. In 1936 schreef de recensent Arnold Goffin: " De naam en het werk van deze meester zijn al lang duur maar ze krijgen, althans in België, nog lang niet de erkenning die hen toekomt." De huidige tentoonstelling is opgebouwd in samenwerking met het Kröller-Möller museum (Nederland) en hanteert het kleurenpalet van Degouve de Nuncques als thema om zijn werken rond te organiseren.

Na een korte academische carrière beslist de jonge Degouve de Nuncques zich te wijden aan de kunst en deelt een atelier met Henri de Groux; een kunstenaar met een sterke maar instabiele persoonlijkheid. De vriendschap die zich tussen beiden ontwikkelden was sterk genoeg om de instabiliteit van de Groux' karakter te overleven. Welvarend genoeg om van zijn kunst te leven en te reizen bezocht Degouve regelmatig de Belgische avant-gardistische kunstkringen, exposeerde hij steeds vaker in het buitenland en reisde hij samen met zijn jonge vrouw Juliette Massin – de schoonzus van Emile Verharen- Europa door. Ze bezochten Spanje, Frankrijk, Italië, Nederland en Duitsland en exposeerden verschillende keren samen hun werk. Degouve de Nuncques concentreert zich in deze periode op de natuur; zijn werken vertellen over een stille en nachtelijke natuur waarin het maanlicht een gevoel van zonderlinge ongerustheid oproept.

In de jaren 1890 oefenen Brugge en Venetië een speciale aantrekkingskracht uit op de symbolistische kunstenaars. Ook Degouve laat zich inspireren door deze watersteden en ziet ze als het symbool voor het stilstaan van de tijd, de herinnering aan een vervlogen, gouden tijd en een broeiende atmosfeer omhuld in een waas van mysterie.

Op het einde van de 19e eeuw herdefinieert Degouve de Nuncques zijn relatie met de schilderkunst en laat de nachtelijke taferelen en effecten achter zich. Hij werkt steeds vaker met een klaarheid in kleur die hem uiteindelijk brengt tot het gebruik van sneeuwwit. De overgang van het sombere en donkere in Bruges-la-Morte naar lichte kleuren vindt plaats tijdens een verblijf in Spanje (1899 – 190n opent de deur naar een sensibiliteit die het gebruik van licht met zich mee brengt. Degouve trekt zich terug, ver weg van de steden, en begint te schilderen op doek, eerst op de Balearen, dan op het Brabants platteland en uiteindelijk in de Belgische Ardennen. Daarmee volgt hij het voorbeeld van een groot aantal kunstenaars die de industrialisatie de rug toe keren en hun toevlucht zoeken in een ongerepte natuur.
De tentoonstelling William Degouve de Nuncques, Schilder van het mysterie bestaat uit een zestigtal schilderijen, tekeningen, werkboekjes en documenten van het Kröller-Müller Museum en tal van Europese musea en privécollecties. Het onderzoek dat aan deze tentoonstelling vooraf ging liet eveneens toe de biografie van de kunstenaar op punt te stellen. De informatie die hieruit voortvloeide is opgenomen in de catalogus (bestaande in een Nederlandse en Franse versie): Degouve de Nuncques, maître du mystère, onder wetenschappelijk toezicht van Denis Laoureux, Mercatorfonds, 140p, 1llustraties. Prijs: 0€