Kunsttentoonstelling: Martina Ishorst

Het begint allemaal met een bewuste wandeling in de natuur.
De reis zelf vormt het uitgangspunt van mijn artistieke werk.
Centraal staat het pad – als beeld van het menselijk leven. Mijn werken draaien om biografische sporen, keerpunten, overgangen en innerlijke landschappen. Een bewegende, vaak turbulente hemel verschijnt steeds opnieuw. Deze symboliseert de onvoorspelbaarheid, breuken, twijfels en transformatie van het leven.
Een terugkerend motief is de kerk. In mijn beelden is het minder een gebouw dan een gedachte. In een wereld die gekenmerkt wordt door toenemende versnelling, belichaamt het de poging om betekenis te vinden. Het is minder een religieus symbool dan een teken van de menselijke zoektocht naar richting, steun en transcendentie. Als een stille baken in een bewegende hemel verwijst het naar de behoefte aan een innerlijk kompas – vooral wanneer de hemel boven ons begint te bewegen.
Voor mij symboliseert de kerk de vraag wat groter is dan onszelf: betekenis, hoop en innerlijke zekerheid. Het is een plek van stilstand in de stroom van de tijd – een mogelijk oriëntatiepunt te midden van beweging en onzekerheid. Het gaat niet om pasklare antwoorden, maar om het oproepen van vragen: Waar komen we vandaan? Wat houdt ons staande? Waar kunnen we ons op richten?
Het pad is nooit eenzaam. Mensen en dieren vergezellen het.
Mijn schilderij bevindt zich op het snijvlak van het externe landschap en de innerlijke ervaring. Het nodigt de kijker uit om binnen de ruimte van het beeld zijn of haar eigen paden, vragen en herinneringen te herontdekken.