What Grows in the Shadows

De tentoonstelling What Grows in the Shadows brengt de werelden van Manon Sarah Thirriot en Elium (Elise de Falletans) samen rond een verborgen landschap, waar materie, vegetatie en verhaal
tevoorschijn komen uit verborgen hoeken. Via hun respectieve praktijken verkennen de twee kunstenaares wat zich onttrekt aan het oog — in de schaduw, in de tussenruimtes, in die ruimtes waar de waarneming wankelt en waar de verbeelding wortel schiet.

Deze tentoonstelling, die vanaf 10 mei 2026 te zien is, markeert hun eerste presentatie in een galerie. De Michèle Schoonjans Gallery is verheugd hen bij deze stap te begeleiden en hun werken aan het publiek te tonen.

Het werk van Manon Sarah Thirriot past in een gevoelige benadering van het landschap, dat minder als een motief dan wel als een ervaring wordt beschouwd. Op het snijvlak van eeuwenoude technieken — inlegwerk, draaien, houtsnijden — die ze herinterpreteert in een
hedendaagse stijl, creëert de kunstenaar oppervlakken waar het materiaal zelf taal wordt. De houtsoorten, gekozen om hun tinten en nerven, worden niet bedekt maar onthuld: de kleur komt naar voren vanuit de structuur van het materiaal zelf.

Haar werken tonen compacte ruimtes, met name geïnspireerd door het kreupelhout, waar het licht nauwelijks doordringt en de blik verdwaalt. Door het spel van lijnen, ritmes en subtiele brandplekken die de diepte accentueren, komt het oppervlak tot leven met een
bijna organische trilling. Het landschap wordt daar in lagen opgebouwd, schommelend tussen abstractie en herinnering, totdat het meer een sfeer dan een afbeelding wordt.

In dit verband creëert Elium (Elise de Falletans) een verhalend universum waarin voorwerpen tot leven komen.
Vanuit vertrouwde vormen ontwikkelt ze installaties waarin de werkelijkheid verschuift en een symbolische dimensie krijgt. Voor deze tentoonstelling laat ze zich inspireren door het universele gebaar van het werpen van een muntje in een fontein om een wens te doen.

Lotusbloemen en riet, gevormd uit muntstukken, rijzen op uit een bassin dat doet denken aan deze plekken waar verlangens worden geprojecteerd. Deze metalen fragmenten, dragers van vroegere wensen, lijken hier te veranderen in plantaardige vormen, alsof de wensen zelf in het water zijn ontkiemd. Rondom deze installatie zetten tekeningen deze verbeelding voort, in een ruimte waar de grens tussen natuur en fictie poreus wordt.

Via dit transformatieproces onderzoekt Elise de Falletans wat voorwerpen van onze projecties vasthouden: wat we erin leggen, wat we er in ruil voor terugverwachten, en wat er stilzwijgend blijft hangen.

Tussen boslandschappen en vegetatie die is ontstaan uit muntstukken, vormt What Grows in the Shadows een gemengd gebied waar natuurlijke materialen en alledaagse voorwerpen elkaar ontmoeten. In deze zwevende ruimte suggereren de werken dat bepaalde vormen — plantkundige, symbolische of denkbeeldige — alleen kunnen ontstaan op enige afstand van
direct licht, in die onopvallende zones waar veranderingen langzaam plaatsvinden.