De terracottasculpturen van Luc Tonon afbakenen

De lijnen, eenvoudige stippellijnen, in een atlas,
willekeurige verdelingen van de planeet van de mens,
scheidslijnen, scheidingslijnen,
Illusoire grenzen van een ruimte die we graag willen behouden.

Lijnen op onze straatstenen, politieagenten voor opgelegde bescherming,
hekken om onze egoïstische privacy te beschermen,
staven om onze aankopen te scheiden
opslagruimtes voor tijdelijke bezittingen.
Arbitragelijnen voor de sterksten, het toegestane en het verboden.
Gereserveerde gebieden en streng bewaakte territoria.

Lijnen die de scheidslijnen tussen leeftijden markeren,
tussen het conventionele en het marginale,
tussen seksen en rassen,
tussen goed en kwaad,
tussen hier en elders
die het vreemde en het buitenlandse van elkaar onderscheiden.

Grenzen om uit te wissen, over te steken, te vergeten, te overstijgen.

De zinnen die als doelen kunnen dienen om te bereiken,
een leidend principe voor het opbeuren van harten,
Grenzen om te overschrijden, getuigen van menselijkheid:
reddingslijnen die hoop geven,
tunnels om onverschilligheid te doorkruisen,
koppeltekens om passages te openen,
wegkruisingen die nog uitgevonden moeten worden,
lijnen van handen die elkaar kruisen,
Lippen die elkaar zachtjes aanraken, passen die vorm beginnen te krijgen.

Lijnen die de oneindigheid schetsen.

Een manifest-tentoonstelling onder de vlag van beide kanten.