Timelapse · Emilie Terlinden

Met Timelapse transformeert Emilie Terlinden beelden in autonome, ambigue vormen, die het resultaat zijn van een langzaam proces van fragmentatie en schilderen.
In het hart van de tentoonstelling bevindt zich een monumentaal, ter plaatse gecreëerd werk, geïnspireerd op het diorama van Daguerre, dat een scène in beweging ontvouwt waarin licht en tijd materie worden.

Tentoonstellingsoverzicht:
Emilie Terlinden neemt het Botanisch Museum over met een reeks schilderijen en een herinterpretatie van Daguerres diorama.

Het werk van Emilie Terlinden begint met een transformatie van beelden. Voordat ze ook maar enige picturale ingreep toepast, manipuleert ze de beelden fysiek: ze knipt, vouwt, fragmenteert en herschikt ze. Dit proces, dat zowel traag als nauwkeurig is, verandert hun uiterlijk en betekenis ingrijpend en onttrekt ze aan hun oorspronkelijke functie als herkenbare beelden.

De visuele bronnen zijn talrijk en variëren van Europese schilderkunst tot beelden uit het dagelijks leven. Wanneer deze fragmenten samengevoegd worden, vormen ze dichte composities waarin klassieke verwijzingen en hedendaagse vormen elkaar kruisen, wat zowel stillevens als de visuele rijkdom van de barok oproept.

Het schilderen is essentieel in de laatste fase van het werk. Het verbindt de fragmenten, ontwikkelt texturen, oppervlakken en details, en geeft het werk algehele samenhang. Op deze manier worden de beelden autonome vormen, behandeld als een afzonderlijk materiaal.

De kunstenaar verwerkt doelbewust ambiguïteit in zijn werken. De vormen zijn niet bedoeld om precies te worden geïdentificeerd; hun doel is om een spanning te creëren tussen wat men meent te herkennen en wat onduidelijk blijft.

Deze visuele benadering trekt de aandacht en vereist langdurige concentratie. Het werk van Emilie Terlinden is niet bedoeld voor een enkele interpretatie. Het nodigt de kijker uit tot een zintuiglijke relatie met het beeld, gebaseerd op observatie, de waarneming van texturen en een begrip van het veranderingsproces.

Het diorama:
Oorspronkelijk combineerde deze techniek grootschalige schilderijen met variaties in licht om waarneembare transformaties van hetzelfde beeld te creëren. In dit project zijn licht en belichtingstijd niet langer louter belichtingsfactoren: ze worden fundamentele elementen van het kunstwerk.

Deze creatie, die in 2026 wordt gepresenteerd ter gelegenheid van het tweehonderdjarig jubileum van de uitvinding van de fotografie, krijgt een unieke historische dimensie. Daguerre was, voordat hij met de daguerreotypie in verband werd gebracht, een van de belangrijkste spelers in dit onderzoek op het kruispunt van schilderkunst, scenografie en wat later het bewegende beeld zou worden genoemd.

Gebruikmakend van onvolledige historische bronnen en fragmentarische beschrijvingen, hanteert de kunstenaar een experimentele methode die verwant is aan visuele archeologie. Zijn aanpak is niet gericht op het exact reconstrueren van een diorama, maar eerder op het bieden van een vrije interpretatie. Deze interpretatie wordt gevormd door oude technieken en doordrenkt met zijn eigen artistieke vocabulaire. Het omvat figuren geïnspireerd door Brueghel, bloemmotieven, herwerkte landschappen en vervormingen die kenmerkend zijn voor zijn werk.

De installatie, die aan twee zijden is ontworpen, onthult achtereenvolgens een dagscène en een nachtscène door een geleidelijke overgang van licht. Hier verlicht het licht het beeld niet louter: het transformeert het ingrijpend. Het werk sluit zo aan bij een kunstvorm van illusie en metamorfose, voortkomend uit vroege visuele ervaringen, op het kruispunt van schilderkunst en beweging, en nodigt het publiek uit om tijd als een tastbare substantie te ervaren.

Tekst en samenstelling: Célestin Fresnay