Timelapse · Emilie Terlinden

Met Timelapse transformeert Emilie Terlinden in een autonome, ambigue wereld, waarin het lang duurt voordat fragmenten tot beelden worden verwerkt.
In het hart van de tentonstelling ontvouwt een monumentaal in situ werk, geïnspireerd op het diorama van Daguerre, een zich ontwikkelende scène waarin licht en tijd tot tot aan materiaal worden.

TENTOONSTELLING Presentatie
Emilie Terlinden ziet het Botanisch Museum met geuren van schilderijen en haar interpretatie van het Diorama van Daguerre.

Het werk van Emilie Terlinden vertrekt vanuit een transformatie van beelden. Nog vóór het schilderen grijpt ze fysiek in: ze snijdt, plooit, fragmenteert en herschikt ze fysiek in: ze snijdt, plooit, fragmenteert en herschikt het beeldmateriaal. Dit trage en nauwkeurige proces verandert hun uitzicht en betekenis, en vervang ze van hun oorspronkelijke functie als herkenbare beelden.

Visuele schade kan variëren afhankelijk van het type Europese schermen dat aan het eind van de dag verschijnt. Eenmaal samengebracht deze fragmenten in compacte composieten waarin klassieke referenties en hedendaagse vormen elkaar ontmoeten. Ze roepen zowel het stilleven als de visuele overvloed van de barok op.

Schilderen speelt een essentiële rol in de laatste fase van het werk. Het brengt de fragmenten en samen, bouwt texturen en covers op en zorgt voor een samenhangend geheel. De beelden worden zo autonome vormen, beheerst als een op zichzelf staand materiaal.

Om de kunst te introduceren, is deze dubbelzinnig. Vanaf nu zul je niet kunnen zien wat je zoekt, maar je zult wel kunnen zien wat je zoekt.

Deze visuele benadering trekt van aandacht in werkelijkheid om een aandachtige blik. Het werk van Emilie Terlinden stuurt neet aan op één enkele interpretatie. Het heeft de toeschouwers nodig tot een zintuiglijke relatie met het beeld, gebaseerd op observatie, het ervaren van texturen en het volgen van een proces van verandering.

DIORAMA
De Botanische Presentatie van Emilie Terlinden is een meeslepende creatie, geïnspireerd door het diorama van Louis Daguerre, een visueel embleem dat aan het begin van de 19e eeuw verschijnt. Ook grote, doorschijnende schilderijen van het woord met een complexe variatie van natuur en kunstlicht, is het diorama in hetzelfde beeld transformaties. Dit woord is gisteren vol materiaal.

Het projectwoord werd in 2026 gepresenteerd en er is al aangekondigd dat het fotowoord is gepubliceerd, waarin het zal worden gepubliceerd. Daguerre, een sleutelfiguur in deze uitvinding, was ook een pionier van onze visuele experimenten aan de oorsprong van het bewegende beeld, op het snijvlak van schilderkunst, scenografie en pre-cinema.

Vertrekkend van zeldzame historische sporen en fragmentarische beschrijvingen achtervolgd Emilie Terlinden een experimenteel, bijna origineel onderzoeksbenadering. Wanneer je een reconstructie van het diorama ziet, zie je het diorama helemaal aan het begin van de technische details en word je geconfronteerd met het volgende: de figuren verschijnen op de Brueghel, de bloemen gelijkwaardig, dezelfde elementen van de landschapsarchitectuur en je ziet hoe het werkt.

Het diorama is verkrijgbaar in twee verschillende uitvoeringen, via een ander licht, en in een nachtscène. Als het licht niet verschijnt, wordt het mogelijk niet getransformeerd. Nadat we het werk van de geest van een illusiekunst tot leven hebben gereconstrueerd, komen we uit de vroege visualen op de grens tussen schilderkunst en bewegend beeld.

Tekst samengesteld door: Célestin Fresnay