Fototentoonstelling: Annick Parotte

De Maison du Tourisme du Pays de Vesdre nodigt met veel plezier mevrouw Annick Parotte uit in haar lichte kunst- en expositieruimte voor een tentoonstelling.

Deze vindt plaats van 19 september tot en met 11 oktober 2026.

Adres: Rue Xhavée 61 in Verviers.

Iedereen is welkom op de vernissages: zaterdag 19 en zondag 20 september 2026, van 14.00 tot 16.30 uur.

Gratis toegang!

Annick Parotte stelt zichzelf en haar tentoonstelling voor

Opleiding gevolgd aan het Institut Saint-Luc in Luik. Sinds 2004 docente fotografie en pedagogie in het volwassenenonderwijs van Dison. Mijn fotografisch werk past in een documentaire benadering die draait om portretten en het verstrijken van de tijd. Fotograferen is voor mij een moment delen en de juistheid ervan vastleggen. De ontmoeting staat centraal in mijn aanpak.

Mijn 2 thema's:

De knotbomen (les trognes), wachters van ons platteland. Knotbomen zijn bomen die door mensenhanden zijn gevormd. Al generatieslang gesnoeid, dragen ze in hun schors het spoor van deze uitwisseling tussen mens en natuur. Door regelmatig te snoeien, oogst de boer takken om te stoken en vormt hij het landschap; in ruil daarvoor herstelt de boom zich en overleeft hij zijn natuurlijke levensduur ruimschoots. Wat het oog als wonden zou kunnen aanzien, wordt met de tijd een schuilplaats. Het trekt vogels en insecten aan. Uit deze voorouderlijke praktijk ontstaat een bijzondere veerkracht: gesnoeid groeit de boom telkens sterker terug en wordt hij een levende sculptuur. Het was door deze bomen te fotograferen dat ik gezichten ontdekte. Knotbomen hebben karakter, en elk van hen lijkt ons op zijn eigen manier evenveel aan te kijken als wij naar hen kijken. Deze portretten van knotbomen tonen deze wachters van ons platteland opnieuw, niet als overblijfselen uit het verleden, maar als een voorbeeld van duurzaamheid en samenleven tussen de mens en het levende.

Hanengekraai, stilte, er wordt geteld (Chant de coq, silence on compte). Deze serie is een ode aan de Belgische eigenzinnigheid en het plattelandsleven. Vlakbij huis bestaat er een bijzondere traditie: de hanenzangwedstrijd (chanterie de coqs), een ochtendritueel dat al generaties lang wordt doorgegeven. Een uur lang heerst er stilte om de kraaitjes te tellen, waardoor de haan een echte atleet wordt en het moment een opgeschorte prestatie. Tussen weddenschappen, prestigieuze bloedlijnen en onwrikbare regels door, is deze traditie gebaseerd op herhaling, tot het efemeerde erfgoed wordt. Elk beeld legt een moment van deze praktijk vast: de spanning van het tellen, het stille wachten voorafgaand aan de eerste kraai, de trots van de vogels, de plechtigheid van een ritueel waarin reputaties en bloedlijnen op het spel staan. De trots van de man en zijn haan.