Louise Bergez & Laurens Aneca / Theater Malpertuis

Sommige voorstellingen wil je met zoveel mogelijk mensen delen. Deze onvoorstelbaar mooie parel over de lange zoektocht om gehoord te worden is er zo één.

In het midden van de scène staat een vrouw. Ze ziet er gezond en ongebroken uit. Maar haar lichaam weigert. En daarna haar hoofd. Wanneer de pijn het overneemt, verdwijnt de taal. Louise Bergez (‘Twee Zomers’) vindt op onnavolgbare wijze een nieuwe manier om te vertellen als woorden tekortschieten.

De voorstellingen/' target='_blank' class='externalbrowser'>voorstelling drijft op de fantastische klankband van Jasper Segers en de weergaloze timing van Bergez. Het lijkt alsof je naar een stripverhaal kijkt dat tot leven komt. Ze klopt op onzichtbare deuren, gaat op krakende stoelen zitten en humt zich een weg door lange gangen. Ze zet personages neer die je niet meer los laten en schiet recht naar je hart met haar verhaal.

Louise hopte vijf jaar van wachtkamer naar wachtkamer, verlangend naar een antwoord. Pilletjes, pilletjes en andere pilletjes. Tot het antwoord kwam.


“Een masterclass in acteren. Feilloos schakelt ze tussen slapstick en bittere ernst.” * De Standaard