Tentoomstelling. Jas & Kobe

Jas (1945 - 2002) was een schilder die zich liet inspireren door de kleuren van de tulpenvelden in de bollenstreek. Hij was een volgeling van Willem de Kooning (Hij liep bij hem stage en dat liet een enorme indruk op hem na).
Hij schilderde met dikke pasteuze zelfgemaakte verf. Daarnaast maakte hij met bloemen en bloembollen vele installaties zoals die van de Hofvijvers in Den Haag en de Antwerpse 'Blue Arcken’. Hij verwierf een internationale reputatie mede door zijn zelf ontworpen veelkleurig waskrijt, dat door hemzelf maar ook door kunstenaars als Willem de Kooning en Karel Appel dankbaar werd gebruikt.
“Wanneer ik schilder, dan denk ik niet, ik luister naar de geluiden van de Noordzee en krijsen van de meeuwen. Het riet en de kleur van de geestgrond, het helmgras dat zo bijzonder van kleur is. Dat beweegt, net als ik. Ik glij uit op het doek en vloek inwendig. De natuur helpt mij een handje. Soms is het raak. April ontluikt, en bam.... daar komt de kleur, met geweld. Vroeg geel koningsblauw. Zo gebeurt het in mijn schilderijen. Kunst gaat op(nieuw)-bloeien !”
Terwijl hij in zijn schilderijen driftig te werk kon gaan, waren zijn krijttekeningen veel subtieler. Met zijn zelf ontworpen vier kleurenkrijt kwamen kleuren onverwacht en spontaan op het papier tot uiting. De spontaniteit van het krijt stelde hem in staat ongeremd en ongeconcentreerd te werken. Er was geen ruimte voor twijfel. De ervaren kunstenaar kon intuïtief werken, waardoor de prachtigste krijttekeningen zijn ontstaan.


Conceptueel verwijst Kobe's (1950 - 2014) werk naar de ideeën van de beroemde psycholoog Carl Jung. Hij geloofde dat mensen vaak, zonder dat ze het zelf weten, gedreven worden door archetypen die in alle tijden worden gereproduceerd. Kobe's oeuvre toont deze prototypische sculpturen op een eigentijdse manier en met een duidelijke signatuur van de kunstenaar. Een signatuur van strakke, platte en glijdende vormen en eenvoudige lijnen.
De sculpturen van Kobe vragen er om aan alle kanten bekeken te worden. Dan dringt pas goed door dat zijn vrouwen, zijn paarden, zijn ruiters, altijd ‘kloppen’. Dat is te danken aan de wijze waarop Kobe de realiteit benadert; hij combineert verschillende gezichtspunten in één sculptuur. Hij zoekt de grenzen tussen figuratie en abstractie op door een spel te spelen met de wetten van twee- en driedimensionaliteit. Razend knap, want hiervoor zoekt én vindt hij vormoplossingen die steeds weer verrassen. Door complexe vervormingen ontstaan figuren die vrolijk, roerend, kwetsbaar en dapper tegelijk zijn; en bovenal volledig zichzelf. Ze worden gekenmerkt door een tijdloos innerlijk evenwicht.