Quietude

Quietude is een vrij uniek woord dat zowel in het Frans als in het Portugees betekenis en functie heeft. Het verwijst tegelijk naar een uiterlijke stilte en een innerlijke gemoedstoestand, en heeft daardoor een bijzondere weerklank die een kruispunt vormt voor vele aspecten van Alberto Lambacks artistieke praktijk en persoonlijke geschiedenis.

Alberto Lamback (1985, Brazilië) staat bekend om zijn minutieuze benadering van het maken van beelden. Het proces begint niet met het voorbereiden van een doek, maar met het letterlijk vervaardigen ervan. Grenzend aan het rituele bestaat de eerste fase van de creatie uit het selecteren van een stuk hout, het op maat zagen ervan en het gedurende meerdere weken aanbrengen van lagen gesso. Tijdens dit langdurige proces overdenkt hij het beeld dat uiteindelijk op het oppervlak zal verschijnen.

Dit gebaar is fundamenteel voor de totstandkoming van Lambacks beeldtaal. Het vraagt de toeschouwer om te vertragen en aandachtig te kijken naar wat wordt afgebeeld. Terwijl zijn schilderijen lijken te flikkeren tussen verschijnen en verdwijnen, geven uiteenlopende momenten en ongrijpbare organische vormen plaats aan herinne­ringen en emoties die het onvoltooide aanvullen. In afwezigheid van zekerheid begint quietude zich ook buiten de schilderijen te manifesteren.

Voor zijn solotentoonstelling in het vierde paviljoen bij Verduyn wordt de relatie tussen kunstenaar en toeschouwer er één van aarzeling en terugkeer. Quietude brengt werken samen die deze toestand van gesuspendeerde vorming belichamen. Alsof ze zich verzetten tegen afronding, weigeren de schilderijen zich vast te leggen op een vaste betekenis; in plaats daarvan ontwijken hun verschuivende oppervlakken elke definitie en ontsnappen ze aan elke begrenzing.

Op de grens tussen verschijnen en verdwijnen, herkenning en ambiguïteit, zijn Lambacks werken niet gebonden aan één enkel beeld of narratief, maar vormen ze een ruimte waarin waarneming, herinnering en gevoel in een levendige opschorting kunnen blijven hangen. Lamback deelt zijn eigen deugd, die van contemplatie, uit naar ons allen door de vluchtige momenten van het leven te vatten in een tastbare eeuwigheid.