Al di là

Verduyn presenteert een groepstentoonstelling die het fragiele gebied tussen herinnering en verbeelding verkent. In de tentoonstelling functioneert herinnering niet als vast gegeven, maar als een vloeiende, vluchtige ruimte. Door beelden te laten versmelten en in dialoog te brengen, blijven verhalen ambigu, terwijl materialen sporen van beweging, aanraking en tijd dragen. De tentoonstelling reflecteert op hoe herinneringen voortbestaan, niet als exacte reconstructies, maar als gewaarwordingen: de verfrissing van een koele bries op een warme dag, de geur van gras na een regenbui, of het gevoel van eindeloze mogelijkheden wanneer de zomer ten einde loopt.

Al di là ontvouwt zich als een reis van herverbinding met ervaringen die persoonlijk en tegelijk universeel gedeeld zijn. De tentoonstelling brengt werken samen van Maeve van Klaveren (1977, Nederland), Carmen Mardonez (1988, Chili), Ai Natori (Japan), Andreas Senoner (1982, Italië), Val Smets (1991, Luxemburg), Manon Soetens (1999, België) en Grietje Troch (1977, België).

De figuratieve tekeningen van Maeve van Klaveren streven naar een emotionele ruimte, met etherische en licht buitenaardse elementen die worden gecombineerd met alledaagse momenten. Harde contouren worden verzacht door pastel, kleurpotlood, aquarel en houtskool, wat een dromerige beeldtaal oplevert. Ook het werk van Manon Soetens is geworteld in humanisme en een verlangen naar verbondenheid. In uiteenlopende media plaatst zij de emotionele diepgang van de menselijke ervaring en de stille schoonheid van de wereld centraal. In aansluiting op deze gedeelde thema’s creëert Ai Natori sfeervolle schilderijen opgebouwd uit gelaagde blauwtinten, die vaak water, licht en veranderende emotionele toestanden oproepen.

Via experimenteel borduurwerk, textiele sculpturen en installaties transformeert Carmen Mardonez afgedankte stoffen en andere huiselijke materialen tot reflecties op vrouwelijke identiteit, verzet en bevrijding. Beeldhouwer Andreas Senoner gebruikt hout als drager van tijd en herinnering. In de materialiteit van zijn sculpturen zoekt hij een verbinding tussen het werk en de herinneringen van de toeschouwer.

Hoewel zij in uiteenlopende media werken, onderzoeken Val Smets en Grietje Troch thema’s als herinnering, transformatie en identiteit via figuratieve en symbolische vormen. De emotioneel geladen sculpturen van Troch richten zich op de kwetsbaarheid van de menselijke ervaring. De schilderijen van Smets construeren droomachtige landschappen en werelden, geïnspireerd door mythologie, verhalen en hybride wezens, waarin persoonlijke en collectieve narratieven samenkomen en de grenzen tussen werkelijkheid en verbeelding vervagen.